Kwetsbaar?!

15 jaar ben je nu. Een lieve rustige jongen. Je gamed graag en beleeft veel lol met je vrienden online. Af en toe ga je er op uit om met een goede vriend te mountainbiken of om te chillen en gelukkig is zijn de voetbaltrainingen weer gestart. Je geniet er van om met anderen samen te zijn, maar het hoeft voor jou niet in grote aantallen. Oud-klasgenoten van je hangen in het park en zoeken elkaar op. Als ik vraag of je daar ook bij zou willen zijn, zeg je nee. En ik zie het ook: je doet het graag op jouw manier en je zoekt je eigen weg met jongens om je heen waar jij je prettig bij voelt. Dat vind ik knap van je en ik waardeer je eigenheid. Ook al maak ik me soms zorgen of je wel genoeg aansluiting hebt, of je niet te veel online bent, of je wel echt blij bent als je zo vaak alleen bent.

School vind je niet leuk, alhoewel niet leuk… Je houdt niet van leren, maar met het groepje jongens uit je klas heb je het zeker naar je zin en zo hou je school vol.

Nu is het Corona-tijd. Eerst vond je het wel oké dat je de lessen weer online mocht volgen. Lekker even niet fietsen, langer in je bed kunnen blijven liggen, de docenten geven niet echt les zodat je ook wat “aanrommel” tijd hebt. Voor jou voelde dat allemaal als “meer eigen tijd en ruimte”. Ik weet dat dat gevoel voor jou erg belangrijk is.

Maar vandaag, na 3 volle weken in lockdown, breekt het je op. Het viel me al op dat je steeds bleker werd, dat je slechter in slaap komt, dat je energie weg lijkt te sijpelen en dat het gamen (nog) meer is geworden. Je inzet voor school is anders dan voorheen en je ervaart dat je docenten je in je nek hijgen. Logisch je staat er ook niet super goed voor. Ook klaag je steeds vaker over pijn in je buik. 

Je barst in huilen uit. Je wilt niet zeggen wat er is, maar als een echte pitbull laat ik je nu niet los. Ik stel je vragen en je geeft antwoord. Steeds hetzelfde antwoord: “Ik weet het niet.” Je voelt van alles, maar je kunt het niet benoemen. Je zit vast. Open vragen stellen werkt niet. Ik besluit over te gaan op gesloten vragen (niet zoals ik het als professional zou doen, maar hier overheerst mijn moedergevoel dat door emotie wordt overspoeld). “Is er iets op school? Is er iets thuis? Is er online iets gebeurd? Ben je boos? Ben je verdrietig? Ben je gefrustreerd? Uiteindelijk komt het hoge woord er uit. Het antwoord is “thuis”. Thuis waar ik niet meer wil zijn, omdat ik alleen nog maar thuis ben. Ik wil weer naar school. Mijn energie wil ik niet meer in de docenten stoppen, ik wil energie van hen krijgen. Energie waardoor ik weer aan het werk kan. Energie om weer te voelen waarvoor ik het doe. Energie om vanuit interactie te leren. Energie om weer “thuis” te kunnen zijn zoals voor Corona-tijd. Thuis waar ik me kan ontspannen na een dag op school. Thuis waar ik lekker mezelf kan zijn en als puber mijn grillen kan laten zien. Thuis waar mijn ouders en zusje zijn die ook dingen hebben meegemaakt tijdens een dag op school of werk. Nou dat dus. En je stelt het volgende voor: “Kan ik niet elke week een aantal dagen naar school?” Ik vind het een super idee. Wetende wat je eigenlijk van school vindt sta ik er van te kijken wat je nou eigenlijk vraagt. Ik wil je serieus nemen en pak het op om met je mentor te bellen. Ik vertel hem dat het niet goed met je gaat. Dat je zelf aangeeft dat je het nodig hebt om weer naar school te gaan. Dat je er doorheen zit en je dat je hele welzijn in de verdrukking zit. Gelukkig wil je mentor graag meedenken en ziet dat er meer jongens en meiden zijn die zo worstelen zoals jij. Hij wil dit zeker met de afdelingsleider bespreken. Maar… de opvang op school is er voor kwetsbare jongeren. Het is eigenlijk niet de bedoeling dat, als je thuis kunt zijn, je naar school komt. Dat valt je rauw op je dak. Je stelt je kwetsbaar op door jezelf open op te stellen en te zeggen wat je nodig hebt… Is dat niet kwetsbaar genoeg? Maar zoals jij ook begrijpt: dat is niet wat er bedoeld wordt met “kwetsbaar”. Wij zullen voor jou een andere manier moeten zoeken om je welzijn en plezier weer te vergroten. Gelukkig zie ik, en hopelijk voel jij, de kracht die je in jezelf hebt. Ik ben er trots op dat je dit zo oppakt en hopelijk ben je een voorbeeld voor anderen hierin.