“Selluf doen”

“Selluf doen!” Ik weet het nog goed. Peuters waren het nog en heel duidelijk bewust van hun eigen  “ik”. Gemotiveerd en gedreven om de uitdaging die ze in hun hoofd hadden onder de knie  te krijgen. Prachtig om te zien dat ze, zo jong als ze waren, stappen naar zelfstandigheid wilden maken. Minder leuk als ik haast had of eigenlijk iets anders wilde. 

Natuurlijk wilde ik ze de ruimte geven om het zelf te proberen, maar ook ik had weleens een agenda of slaap gebrek en dan paste “selluf doen” niet.” Ik leerde dat ik het “selluf doen”-moment diplomatiek aan moest pakken om het tempo er in te houden. Compromissen sluiten, onderhandelen en overleg bleek meestal de beste manier. Uiteraard was het mooi om het volle vertrouwen in zichzelf te zien en de discipline om te volharden. 

Ook nu, ruim 10 jaar later, zie ik de zelfstandigheid, het zelf willen regelen, verantwoordelijkheid nemen bij ze terug. Beide, net als toen, op hun eigen manier en unieke wijze. Trots ben ik er op en wil ze alle hulp bieden als dat nodig is. 

Maar wanneer is het nodig? Dat bepalen zij. Dat is soms lijdzaam toezien dat er dingen anders gaan die je liever anders had gezien. Dat betekent ook dat ik niet kan voorkomen dat ze gekwetst worden, illusies armer zijn en gefrustreerd raken als het niet lukt. 

En dan komen er ergens momenten dat ze voelen dat ze hulp nodig hebben (of omdat ik ze, als een zeurende, bemoeiende moeder, blijf spiegelen van wat er gebeurt..). Een magisch moment voor mij als ouder: doen ze het of doen ze het niet! Overheerst “selluf doen” of gaat er een lichtje branden dat je altijd hulp mag vragen. Dat je mag kijken wie je nu even kan ondersteunen. Dat je niet alles zelf hoeft te kunnen en te doen. Dat het soms best fijn kan zijn dat iemand even met je optrekt om het geregeld te krijgen. 

Zoals ik er naar kijk is dat ook zelf doen. Een sterke manier om voor jezelf te zorgen. Zorgen dat het goed met je kan blijven gaan.

Ik ontmoet veel jongeren die de stap maken om hulp te vragen. Zij willen aan de slag met hun zelfbeeld, zijn bezig met een studiekeuze of hebben een andere reden om ondersteuning te zoeken. Ik vind het mooi om ze te helpen met de kracht in zichzelf te (her)ontdekken om het vervolgens weer “selluf te kunnen doen”.

Durf jij om hulp te vragen als je het nodig hebt?

Ik zie je graag!

Liefs Rinske

www.keuzekunst.nl